پرش لینک ها

آشنایی با ارز‌ رمزنگاری شده – بخش اول

ارز رمزنگاری شده (Cryptocurrency) یک نوع دارایی دیجیتال است که برای انجام معاملات طراحی شده است. این معاملات به صورت معمول از سیستم رمزنگاری بسیار قدرتمند برای انجام تراکنش‌ها استفاده میکنند. ارز‌های رمزنگاری شده به صورت کلی از سیستم کنترل غیر متمرکز استفاده می‌کنند. سیستم کنترل غیرمتمرکز، نقطه مقابل سیستم متمرکز است که توسط سیستم بانک‌های مرکزی برای جا به جایی پول استفاده می‌شود. کنترل غیر متمرکز برای هر ارز رمزنگاری شده از طریق تکنولوژی دفتر کل توزیع شده (distributed ledger) پیاده سازی می‌شود. این کنترل در واقع همان بلاک چین (Blockchain) است. این سیستم در واقع نوعی پایگاه داده عمومی برای انجام تراکنش‌های مالی خواهد بود. بیت کوین (Bitcoin) اولین بار در سال 2009 به عنوان نرم‌افزاری متن باز به بازار راه پیدا کرد. این ارز دیجیتال، به عنوان اولین ارز رمزنگاری شده با کنترل غیرمتمرکز شناخته می‌شود. بعد از عرضه بیت کوین، بیش از 4000 مدل مختلف از آن شکل گرفته و عرضه شدند.

تاریخچه ارز‌ رمزنگاری شده

در سال 1983، رمزنگار آمریکایی David Chaum ارز رمزنگاری شده جدیدی به نام ecash را به وجود آورد. بعد‌ها در سال 1995، او این ارز را از طریق Digicash مورد استفاده قرار داد. این سیستم یک پول الکترونیک رمزنگاری شده بود که از طریق نرم‌افزار کاربر برای انجام تراکنش‌های استفاده می‌کرد. معماری استفاده شده در این ارز الکترونیکی به شکلی بود که انجام تراکنش‌ها کاملا به صورت مخفیانه انجام می‌شد و امکان ردگیری انتقال پول توسط بانک‌ها، دولت‌ها یا هیچ شرکت ثالثی وجود نداشت. در سال 1996 آژانس امنیت ملی آمریکا، گزارشی در مورد ارز‌های رمزنگاری شده منتشر کرد که اولین بار در دانشگاه MIT عرضه شد. در سال 1998 فردی به نام Wei Dai مطلبی در مورد b-money منتشر کرد، این ارز در واقع پولی الکترونیکی و ناشناس بود. با فاصله بسیار کمی Nick Szabo از این مفهوم به نام bit gold یاد کرد. همانند بیت کوین و یا دیگر ارز‌های رمزنگاری شده که ادامه دهنده این راه بودند، bit gold به شکل یک واحد ارزی الکترونیک توصیف شده امکان اثبات کار آن همراه با رمزنگاری وجود دارد. اولین ارز رمزنگاری شده غیر متمرکز، بیت کوین نام دارد که در سال 2009 توسط فرد یا افرادی به نام Satoshi Nakamoto ساخته شده. این ارز از سیستم رمزنگاری SHA-256 استفاده می‌کند که شیوه اثبات کار نیز درون آن طراحی شده. در آپریل سال 2011، ارز رمزنگاری شده‌ای به نام Namecoin ساخته شد که در واقع از طراحی پایه بیت کوین استفاده می‌کرد. هدف اصلی این ارز رمزنگاری شده به وجود آوردن سیستم DNS غیرمتمرکز بود که سانسور اینترنتی را بسیار دشوار می‌کرد. چند ماه بعد و در انتهای سال 2011، ارز رمزنگاری شده Litecoin به بازار عرضه شد. این ارز، اولین ارزی دیجیتالی بود که از سیستم رمزنگاری Scrypt به جای تابع هش رمزنگاری SHA-256 به صورت موفق استفاده کرد. یکی دیگر از ارزهای رمزنگاری شده مهم، Peercoin است که از سیستم اثبات کار و اثبات شرط به صورت ترکیبی استفاده کرد. در سال 2014، بریتانیا اعلام کرد که خزانه‌داری آنها مشغول انجام تحقیقاتی در مورد ارز‌های رمزنگاری شده است و اینکه این نوع از پول می‌تواند چه سهمی در اقتصاد بریتانیا داشته باشد. نتیجه این تحقیقات نشان داد که استفاده از ارز‌های رمزنگاری شده باید توسط کنترل کننده‌ها انجام شود.

تعریف رسمی از ارز رمزنگاری شده

بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط Jan Lansky، ارز رمزنگاری شده سیستمی است که شامل شش شرط زیر می‍شود:

  1. این سیستم نیازی به قدرت مرکزی ندارد، نگه داری از آن به توافق عام انجام می شود.
  2. سیستم به صورت کلی اطلاعاتی در مورد واحد های ارز رمزنگاری شده و صاحبان آن نگه داری می کند.
  3. این سیستم تعیین می کند که چه زمانی یک ارز رمزنگاری شده جدید قابل ساخت است. اگر ارز رمزنگاری شده جدید امکان ایجاد را داشته باشد، سیستم شرایط را تعریف کرده و صاحب این واحد جدید را مشخص می کند.
  4. مشخص شدن صاحب یک ارز رمزنگاری شده صرفا از طریق رمزنگاری انجام می شود.
  5. این سیستم اجازه تراکنش را به صورتی می دهد که صاحب ارز رمزنگاری شده از این طریق تغییر کند. این انتقال فقط در حالتی رخ خواهد داد که سمت اول تراکنش بتواند از طریق رمزنگاری، مالکیت خود را روی ارز مربوطه ثابت کند.
  6. اگر دو مدل مختلف از راستی آزمایی برای اثبات مالکیت روی یک ارز رمزنگاری شده به صورت همزمان اجرا شود، سیستم صرفا یکی از این شیوه ها را اجرا می کند.

در ابتدای سال 2018، Merriam-Webster واژه Cryptocurrency را به دیکشنری خود اضافه کرد.

 

آشنایی با ارز‌ رمزنگاری شده – بخش اول
آشنایی با ارز‌ رمزنگاری شده – بخش اول

Altcoin چیست؟

واژه Altcoin تعریف های مشابه به یکدیگر دارد. Stephanie Yang از Wall street Journal، از Altcoin تعریفی به حالت ارز دیجیتال جایگزین ارائه کرد. در حالی که Paul Vigna از همین مجله از Altcoin تعریفی به حالت جایگزین Bitcoin ارائه کرد. همچنین Aaron Hankins از MarketWatch از هر نوع ارز رمزنگاری شده به جز بیت کوین به عنوان Altcoin یاد می کند.

Crypto Token چیست؟

یک حساب بلاک چین می تواند توابعی به جز پرداخت را ارائه کند. به عنوان مثال برنامه های غیر متمرکز یا قراردادهای هوشمند از این دست توابع هستند. در این مثال، واحدها یا سکه ها به عنوان Crypto Token یاد می شوند.

معماری

ارزهای رمزنگاری شده غیر متمرکز توسط سیستم مرکزی تولید می شود. سرعت تولید این ارز، زمانی که سیستم برای اولین بار ساخته می شود تعیین خواهد شد. این میزان در ابتدا به صورت عمومی اعلام می شود. در سیستم بانکداری مرکزی و اقتصاد بدین شکل شرکت ها یا دولت کنترل و تامین واحد پولی را در اختیار خواهند گرفت و چاپ پول بی پشتوانه را آغاز می کند. در زمینه ارز رمزنگاری شده غیر متمرکز، شرکت ها دولت ها نمی توانند واحد جدیدی را ایجاد کنند یا حداقل تا به این لحظه پشتیبانی خود را به صورت رسمی از طریق بانک ها یا کمپانی ها اعلام نکردند. سیستم تکنیکی اساسی که طبق آن ارز رمزنگاری شده غیر متمرکز به وجود آمده توسط فردی ناشناس به اسم Satoshi Nakamoto تاسیس شده است. در ماه می سال 2018، بیش از 1800 ارز رمزنگاری شده به خصوص در جهان وجود داشته است. درون سیستم ارز رمزنگاری شده، امنیت، یکپارچگی و تعادل حساب دفتر کلی توسط جامعه ای تامین می شود که از آنها به عنوان ماینر (Miner) یاد می شود. ماینر به فردی گفته می شود که با استفاده از کامپیوتر خود تایید و تراکنش های زمان بندی کمک می کند. اضافه کردن آنها به حساب دفتر کل مطابق با یک برنامه زمان بندی شده خاص انجام می شود. اغلب ارزهای رمزنکاری شده به گونه ای طراحی شدند که تولید آنها به تدریج کاهش یابد. بدین ترتیب محدودیتی جامع برای کل ارز تولید شده و در چرخش وجود خواهد داشت. در مقایسه با واحد های پولی رایج که توسط موسسات مالی ارائه و یا نگه داری می شوند، ارزهای رمزنگاری شده بسیار سخت توسط مراجع قانونی و قضایی تصرف می شوند. این سختی به خاطر استفاده از تکنولوژی های پیچیده رمزنگاری است که در این ارزها مورد استفاده قرار می گیرد.

بلاک چین

اعتبار هر نوع ارز رمزنگاری شده توسط بلاک چین تامین می شود. یک بلاک چین به صورت مداوم در حال رشد دادن به لیستی از سوابق یا رکوردها است که از آنها به نام بلاک (Block) یاد می شود. این بلاک ها به یکدیگر متصل هستند و با استفاده از رمزنگاری امن خواهند بود. هر بلاک شامل یک تابع هش است که آدرس تابع بعدی را در اختیار دارد که در واقع یک برچسب زمانی وداده مربوط به تراکنش نیز خواهد بود. با توجه به طراحی، بلاک چین ها به صورت ذاتی در مقابل تغییر در داده ها مقاوم هستند. در واقع بلاک چین، یک دفتر کل توزیع شده است که می تواند سوابق تراکنش بین دو طرف را ذخیره کند. این اطلاعات به صورت دائمی ذخیره شده و قابل بازبینی خواهند بود. برای استفاده به عنوان یک دفتر کلی حساب توزیع شده، یک بلاک چین توسط شبکه ای Peer-to-Peer (همتا به همتا) مدیریت خواهد شد که همسو با پروتکل قبلی برای تایید اعتبار بلاک های جدید مورد استفاده قرار می گیرد. وقتی اطلاعات ثبت شد، داده های ثبت شده در هر بلاک ممکن قابلیت تغییر را نخواهند داشت. در واقع برای تغییر داده ها و اطلاعات موجود در هر بلاک، اطلعات بقیه بلاک ها نیز باید تغییر پیدا کنند. بلاک چین به گونه ای طراحی شده که به خودی خود امن است و از آن می توان به عنوان مثالی برای سیستم تحمل پذیری خطای بیزانس یاد کرد. بدین تریب رضایت غیر متمرکز در بلاک چین امری قابل دست یابی است. بلاک چین امکان دوبار استفاده شدن از ارز رمزنگاری شده را بدون صدور اجازه به حداقل رسانده است در حالی که نیاز به حضور یک دولت یا سرور متمرکز وجود نداشته باشد.

برچسب زمانی

ارزهای رمزنگاری شده از سیستم های مختلف برچسب زمانی برای تعیین اعتبار یک تراکش که به بلاک چین اضافه می شود، استفاده می کنند در حالی که نیاز به یک فرد ثالث معتبر وجود ندارد. اولین سیستم برچسب زمانی به عنوان “اثبات کار” (Proof of Work) ساخته شد. بسیاری از طراح های برچسب زمانی اثبات کار بر اساس سیستم های رمزنگاری SHA-256 یا Scrypt فعالیت می کنند. البته الگوریتم های تابع هش دیگری نیز در کنار برچسب زمانی اثبات کار مثل CryptoNight، Blake، SHA-3 و X11 نیز مورد استفاده قرار می گیرند. طراح برچسب زمانی اثبات سهم (Proof of Stake) نیز متدی دیگر برای تامین امنیت ارزهای رمزنگاری شده است. بدین ترتیب کاربر مجبور است در حین انجام تراکنش مدرکی برای اثبات مالکین روی ارز مد نظر ارائه کند. این سیستم فرآیند کاری متفاوتی نسبت به اثبات کار دارد. سیستم اثبات کار از الگوریتم های تابع هش بسیار پیچیده برای تایید تراکنش های الکترونیکی استفاده می کند. در واقع طرح برچسب زمانی برای تامین امنیت و تعیین اعتبار در هر ارز رمزنگاری شده، متفاوت است و به همین خاطر استاندارد خاصی در این زمینه وجود ندارد. برخی از ارزهای رمزنگاری شده نیز برای تامین امنیت این واحد ارزی از ترکیبی از سیستم های اثبات کار و اثبات سهم استفاده می کنند.

یک دیدگاه بگذارید